Türk İslam Kültürü

Ä°slamiyeti kabul etmeleriyle birlikte millet olma sürecini tamamlayan Türkler kısa sürede islamiyeti bir “dünya dini” haline getirmiÅŸ,hakimiyeti altında olsun ya da olmasın tüm müslüman azınlıkları koruyup kollama görevini üstlenmiÅŸlerdir. Tarihte hiçbir millete nasip olmayacak kadar köklü ve güçlü imparatorluklar kuran Türk Milleti, bu gücünü hiç şüphesiz Ä°slam dininden almıştır.

Tarihte hiçbir millete nasip olmayacak kadar köklü ve güçlü imparatorluklar kuran Türk Milleti bu gücünü hiç şüphesiz Ä°slam dininden almıştır. Türklerin Ä°slamiyeti kabulünün en önemli sonucu, islam dinine girmeleriyle millet olma sürecini tamamlayan Türklerin kısa süre içerisinde islamiyeti bir “dünya dini” haline getirmeleri olmuÅŸtur.

Türkleri islamiyete yakınlaÅŸtıran en önemli sebep, tevhid inancı olmuÅŸtur. Allah’ın birliÄŸi inancı Türkler’de çok yaygın olan bir inançtı. Din adamlarını huzuruna çağıran Mengü KaÄŸan, “biz tek Tanrı’nın varlığına, onun sayesinde yaÅŸadığımıza ve onun emri ile öldüğümüze inanıyoruz” demiÅŸti. (Süleyman KocabaÅŸ, Adil Türk Ä°daresi, s.15)

Türklerde Allah’ın birliÄŸi inancı “Kök Tengri” (Gök-Kainat Tanrısı) olarak isimlendirilmiÅŸti. Türkler’in inançları ile islam inancı arasındaki benzerlik sadece bununla sınırlı deÄŸildi. Ä°slamiyet öncesi Türkler ahiret gününe, öldükten sonra dirilmeye, kaza ve kadere inanırlar ve kurban keserlerdi. Zina ve eÅŸcinsellik kesinlikle yasaktı ve hırsızlık ağır ceza ile cezalandırılırdı. (Ä°. Hami Danışmend, Türk Irkı Neden Müslüman Oldu, s.17) Türklerin islamiyeti kabul etmelerinde islam öncesi Türklerin inançları ile islamiyet arasındaki büyük benzerlikler önemli rol oynamıştır. Bu benzerlikleri kavradıkça islamiyete her geçen gün yakınlık duyan Türkler, Emevi Valisi’nin Horosan’da Ä°slamiyeti yaymak için cami ve medrese açmasına hiçbir tepki göstermemiÅŸtir. Bu yakınlaÅŸma süreci Arap Müslümanlarla Türklerin ortak düşmanları olan Çinlilere karşı omuz omuza mücadele etmesiyle doruk noktasına ulaÅŸmıştır.

Dünya Tarihinin Dönüm Noktası
Türkler’in Ä°slam dini ve müslüman Araplarla tanışmasına vesile olan “Talas Savaşı”ndan Çin Ordusu karşısında zorlanan Müslümanların yardımına Türk süvarileri yetiÅŸmiÅŸtir. Savaşı izleyen Karluk beyinin emriyle savaÅŸ alanına giren Türk süvarileri karşısında neye uÄŸradıklarını ÅŸaşıran Çinliler Talas Savaşı’nda yenilgiye uÄŸramışlardır. Bu savaşın ardından islamiyet Maveraünnehr’de kalıcı hale gelmiÅŸ ve Türkler de uzun zaman Çin tehlikesinden kurtulmuÅŸlardır.

Bölgeye adım atan Müslüman Araplar, Türklerin yüksek ahlaklarını, idarecilik ve savaÅŸtaki üstün meziyetlerini yakından tanıma imkanı bulmuÅŸlardır. Bu savaÅŸ sonucunda, Türklerin islamiyete girmesiyle bu dinin kısa sürede bir “dünya dini” olacağı inancı doÄŸmuÅŸtur. Türklerin müslüman Arapları, Arapların da Türkleri tanımasına neden olan “Talas Savaşı” dünya tarihi için bir dönüm noktası olmuÅŸtur.

Talas Savaşı’nın ardından kitleler halinde islam dinine geçen Türkler, iddia edilenlerin aksine hiçbir zorlama ile karşılaşmamışlardır:

“Türkler, Ä°slamiyeti samimi olarak, kendi istekleriyle, hiçbir zorlama ve dış baskı olmaksızın kitle halinde kabul edince, tarihlerinin yeni bir devresine ayak basmış oluyorlardı… Türkler müslüman olmak suretiyle Türklüklerini kemale erdirmiÅŸ, adeta tamamlamışlardı.” (Yılmaz Öztuna, Türk Tarihinden Yapraklar, s.47)

Türkler islamiyeti kabul etmeselerdi hiç şüphesiz tarihteki milletler mezarlığına gömülürlerdi. İslamiyeti kabul etmeden çeşitli uzakdoğu dinlerinin etkisi altında kalan Türkler, bu dinlerden olumsuz şekilde etkilenmiştir.

İslamiyeti kabul etmeyen Türk boyları, tarih boyunca milli kültürlerini kaybetmeye mahkum olmuşlardır. Nitekim Budizmi eden Tabgaçlar, Museviliği Hazarlar bugün Türklüklerini tamamen kaybetmişlerdir. Allah’ın insanlığa son mesajı olan Kuran’ın yolunu izleyen hiçbir boyu benliğini kaybetmemiştir.

Türklerin islamiyeti kabulünden çok önce M.S 375 yılında Avrupa’ya ayak basan ilk Türkler olarak tarihe geçen Hunlar, siyasi ve askeri açıdan uzun yıllar kendinden söz ettirmiş ancak çeşitli uzakdoğu dinlerinin etkisi altında kaldıkları için Türklüklerini kaybetmişlerdir. Büyük bir kısmı Hristiyanlaşan bu Hun Türkleri sosyal asimilasyona uğrayarak milli varlıklarını kaybetmişlerdir. Dün olduğu gibi bugün de Müslüman olmak ve islamiyetin gereklerine uygun bir yaşam sürmek Türk Milleti’nin varlık şartı olarak önemini korumaktadır. (Süleyman Kocabaş, Adil Türk İdaresi, s.17)

Ä°slamiyeti kabul eden Türkler “Ä°lahi Kelimetullah” davası uÄŸruna tüm dünyaya Türk-Ä°slam adalet ve hoÅŸgörüsünü götürmekle kalmamış, hakimiyeti altında 30’dan fazla din ve ırktan insanı koruyup kollamayı kendisine vazife bilmiÅŸtir.

Türkler İslam dünyasının önderlik görevini ilk olarak Selçuklu Devleti zamanında kazanmışlardı. Selçuklu devleti ve onun mirası üzerine korulan Osmanlı Devleti, sınırları içerisinde olsun ya da olmasın islam ülkelerine yapılan saldırıları kendi ülkesine yapılan bir saldırı olarak kabul ediyordu. Yavuz Sultan Selim Mısır’da hüküm süren Memlüklü Devleti’ne son vermesi üzerine islam dünyasının önderliği manevi olarak da Türklere geçti ve tüm islam dünyasının başkenti İstanbul oldu.

Mısır’ın ardından Kuzey Afrika ülkeleri de birer birer Osmanlı sınırlarına dahil edildi. İspanyol işgaline uğrayan Cezayir’e çıkarma yapan Barbaros Hayrettin Paşa bölge halkının sevgi gösterileriyle karşılandı. Türklerin Cezayir’e adım atışıyla birlikte İspanyolların ve İspanyollarla işbirliği içerisinde bulunan Cezayirli yöneticilerin halka yapmış oldukları zulüm son buldu.Cezayir’le birlikte Tunus, Fas, Libya, Irak, Körfez Ülkeleri ve Yemen’de Osmanlı topraklarına dahil edildi.

Türkler hakimiyeti altındaki topraklarda hiçbir zaman emperyalist bir yaklaşım içerisinde olmadı. Özellikle halkı müslüman olan ülkelerdeki insanlar, her alanda Türklerle eÅŸit haklara sahipti. Arap halkları Ä°slamiyete yapmış oldukları hizmetlerden dolayı Osmanlı Sultanlarına ve Türklere büyük sempati duyuyorlar ve “kavmi necip” olarak isimlendiriyorlardı. 4. yüzyıl Türk idaresi altında yaÅŸayan Araplar, her türlü iç ve dış saldırıya karşı güven içinde bir yaÅŸam sürdüler.

19. asırda bölgedeki doÄŸal kaynaklara göz diken Batı ülkelerinin kışkırtmalarıyla Arap ülkelerinde esen bağımsızlık rüzgarı iddia edilenin aksine huzur ve güven ortamı saÄŸlamadı. “Türkler Arap ülkelerinde sömürgecidir” iddiasıyla Arapları kışkırtılan Batılı güçler, 2. Dünya Savaşı sonuna kadar bu ülkeleri emperyalist çıkarları doÄŸrultusunda kullanmışlardır.

Milliyetçi-Mukaddesatçı Cumhuriyetçilik
Anadolu topraklarını düşman iÅŸgalinden kurtaran Büyük Önder Atatürk, dört yılık Milli Mücadele’yi tamamladığında, Türk milleti için yeni bir yol çizmesi gerektiÄŸini düşünüyordu. Nitekim yaÅŸamının geri kalan kısmını, en az Milli Mücadele kadar önemli olan bu yeni yolu oluÅŸturmaya ayırdı. Bu yeni yolun en önemli vasfı ise, Cumhuriyet düzeninin tesisi oldu.< Atatürk'ün bize miras bıraktığı dünya görüşüne, siyaset anlayışına, devlet geleneÄŸine ve kültüre baktığımızda, Büyük Önder'in gerçekte bugün "milliyetçi-muhafazakar" kavramları ile tanımladığımız sentezin sahibi olduÄŸunu görürüz.

Atatürk'ün Milliyetçiliği
Atatürk'ün bize bıraktığı en önemli fikri miras, milliyetçiliktir. Bu milliyetçilik, Ziya Gökalp'in "hars milliyetçiliği" kavramına dayanır. Buna göre bu topraklar yüce Türk Milleti'nin topraklarıdır. Türk Milletini var eden ve yaşatan unsur ise hars, yani kültürdür. Dolayısıyla Türk Milleti'nin bir parçası olmak için, etnik olarak Türk olmak şart değildir. Türk harsını benimseyen ve kendisini Türk addeden herkes bu milletin bir parçasıdır.

Burada Atatürk'ün Türk milliyetçiliğinin Türkiye sınırlarını da aşan bir Türklük bilincine dayandığını söylemeliyiz. Büyük Önder, Türkiye sınırları dışında yaşayan Türkler'e her zaman önem vermiş, hatta gelecekte bir "Türk Birliği" kurulmasının özlemini duymuştur.

Atatürk milliyetçiliği, Anadolu toprağını vatan belleyen ve "Türküm" diyen her ferdi, hangi ırk veya etnik kökenden olursa olsun bir çatı altında birleştirmiştir. Milliyetçilik, temelde, birlik ve beraberlik ortamının tam manasıyla sağlanmasını amaçlayan kilit bir Atatürkçülük ilkesidir.

Atatürk milliyetçiliği, Türk Milleti'ne mensup olmakla övünmeyi, Türk Milleti'ne inanmayı ve güvenmeyi esas alır. O, bu konudaki görüşünü şöyle özetlemiştir:

Türk milliyetçiliği, ilerleme ve gelişme yolunda ve milletlerarası temas ve ilişkilerde, bütün çağdaş milletlere paralel ve onlarla uyum içinde yürümekle beraber, Türk toplumunun özel karakterini ve başlı başına bağımsız kimliğini korumaktır.
tamamını oku »